Wyrzutnie typu Wurfkoper należały do pierwszych samobieżni wyrzutni rakietowych. Była to broń licząca 280mm i 320mm. Najczęściej instalowane były na podwoziu transportera SdKfz 251. Ze względu na wydawane dźwięki podczas salwy rakietowej bardzo szybko zostały nazwane Heulende Kuh - co przetłumaczyć można jako ryczące krowy. Choć broń ta wzięła udział w walkach na frontach drugiej wojny światowej nie wpłynęła w znaczny sposób na jej przebieg. Same rakiety nie były zbyt celne. Celowanie odbywało się na zasadzie odpowiedniego ustawienia pojazdu na osi wybranego celu. Ze względu na słabą celność strzelanie odbywało się w miarę możliwości całymi seriami, co zwiększało skuteczność użycia tej broni. Niemniej, jeśli pocisk docierał do celu, efekt jego wybuchu był piorunujący. Głowice burzące sprawdzały się szczególnie podczas walk w mieście oraz przy niszczeniu stałych punktów oporu.